Birinci Körfez Savaşı sırasında Türkiye’nin genel anlamda politikası komşularının toprak bütünlüğünü savunmak olmasına karşın; Özal, baba Bush’un bir dediğini iki etmeyerek her bakımdan ABD’yi desteklemiş ve bu politikası ile ABD’nin ve İsrail’in politikalarından yana bir tutum sergileyerek Türkiye’yi sonu başından belli bataklıkların içine sürüklemiştir. Özetle; Özal ile birlikte Türkiye’nin olmazsa olmaz politikaları bir bir rafa kaldırılarak Türkiye emperyalist güçlerin şamar oğlanına döndürdüğü bir ülke haline getirilmiştir.

İsrail’in Yaşam Stratejisi’nde özetle Ortadoğu devletlerini etnik ve dini olarak bölmek güçten düşürerek hem kendi varlığını sürdürmek hem de yönetmek vardır. Bu politika, dünya enerji kaynaklarını elinde tutmak isteyen ABD emperyalizminin politikasıyla da neredeyse bire bir örtüştüğü için ABD ile İsrail arasında  ortaklık domuz topu gibi sürmektedir. Bu politikalar hiç kuşkusuz Türkiye’yi can evinden vuran politikalar olup emperyalist güçlerce sistemli bir şekilde uygulanmaktadır. Turgut Özal ve onun çevresi bu politikaları bilemiyor olamazlar. Bu durumda eşyayı adıyla çağıracak olursak; Özal, yaşamını noktaladığı güne dek emperyalizmin bilinçli işbirlikçiliğini sürdürmüş kişidir diyebiliriz. Bu tanımlamaya daha ağır nitelemeler yapmakta olasıdır.

O andan başlanarak Türkiye, Recep Tayyip Erdoğan ve partisi AKP tarafından bugüne dek yaşamını yitiren ve sayıları 5 milyona yaklaşa Iraklının katledilmesine karıştırılmış oldu. O günden sonra Erdoğan ve partisi Türkiye ile ilgili her şeyi ABD’ye danışarak adım attı. AKP’nin kimi yöneticilerinin ABD gezileri yüz kızartıcı olaylarla gündeme geldi. Artık Tayyip, açıktan açığa Büyük Ortadoğu Projesi’nin (BOP) Eşbaşkanı olduğunu ağzını doldura doldura söylüyor, sanki büyük bir iş başarmış kişinin gururu ile halkımıza kendisine verilen görevi açıklıyordu. Oysa; BOP, yukarda dile getirdiğimiz amaçları gerçekleştirmek için sahneye konulmuştu, Erdoğan’da böyle bir görevi üstlendiği için gerçekte bölge ülkelerinin ve ülkemizin aleyhine bu görevi üstlenmiş kişiydi. Daha açık söylemek gerekirse Erdoğan, Türkiye’nin başbakanı olmasına karşın Türkiye’nin geleceğini karartan politikaların yaşama geçirilmesini üstlenmiş bir kişiydi ve bu görev gerçekte ağır suçtu, suçun sonuçları ise akıl almaz ölçülerde ağırdı.

Değişen bir şey olmadı. Erdoğan’ın politikaları ülkemiz halkı tarafından sanki onaylanıyormuş gibi 22 Temmuz 2007 seçimlerinde % 46,7 oy oranıyla AKP yeniden iktidara geldi. Artık Erdoğan, kendine daha güvenliydi. Herkese ve her kuruma ağır saldırılar içeren yanıtlar verebiliyor ortalığı gerdikçe geriyordu. PKK tarafından sürdürülen saldırılarsa hız kesmeksizin sürdü. Bu durumdan iyice bunalan Erdoğan ise çözüm için bir kez daha ABD’yi boyluyor, katil Bush’la birlikte PKK’nın terör örgütü ve düşman olduğu doğrultusunda ortak yargıya varılıyor, sorunun çözülmesi için ABD ile anında istihbarat verilmesi doğrultusunda bir anlaşmaya varıldığı açıklanıyordu. Özetle; bir kez daha Türkiye halkının uyutulması doğrultusunda ABD’yi suçlarından dolayı aklayan bir anlaşmayla dönülmüş oluyordu. Daha sonra yapılan operasyonlar ve sınır ötesi kara harekatı gösterdi ki, ABD’nin gerçek niyeti bambaşkadır. Çünkü ABD yöneticileri akıl almaz açıklamalar yaparak Türkiye’nin attığı adımları eleştiriyor ve Türkiye’yi köşeye sıkıştırıcı girişimlerde bulunuyordu.

Sonuç:

Türkiye’nin çıkarlarını gözetmesi gereken Erdoğan ve hükümeti tam anlamıyla yabancıların çıkarlarını gözeten bir konumdaydı. 1 Mayıs 2008 günü İstanbul’da polisin uyguladığı şiddet uzun zamandır AKP’yi demokrat olarak görmekte ısrar edenlerin bile ağız değiştirmelerine neden olmuştu. AKP sermayenin en saldırgan partisiydi ve işlerini uluslararası sermayenin istekleri doğrultusunda sürdürüyordu. Ülke çıkarları şu bu hak getire, bunların gözleri kararmış, binmişlerdi bir alamete gidiyorlardı kıyamete. Haklarında açılan laiklik karşıtı odak olmaktan dolayı  kapatma davası içinse olmadık boyalara girerek söylemediklerini bırakmıyorlardı. Kuzu postuna bürünmüş kurtluklarını ise satılmış medyanın da desteği ile sonuna kadar götürme kararındaydılar artık.

AKP kapatılmalıdır kuşkusuz. Ancak salt laiklik karşıtı olma odağı ile değil, aynı zamanda yabancıların çıkarlarını gözeten ülkemizin çıkarlarını hiçe sayan bir politika güttükleri ve Türkiye’yi emperyalizme peşkeş çektikleri için de hem yöneticileri  yargılanmalı, hem de partileri AKP kesinlikle kapatılarak bir daha da örgütlenmelerine olanak tanınmamalıdır.

Şimdi anladınız mı Turgut Özal ve Recep Tayyip Erdoğan’ın benzerliğini ve birbirleriyle nasıl yapışık ikizler olduklarını...